سلام بچه ها .....

بچه ها من اومدم با يه آپه جديد اميد وارم كه خوشتون بياد ....

درسته قالبم ربطي به لاو نداره ولي به علت ايام محرم الحرام

اين قالب رو گذاشتم .....

اگه شما هم نظري در مورد قالبم دارين بگين.....!!!
راستي قالب هم دست  ساز خودم ....

سحر يعني سكوتي در بيابان هاي ترديد

همان عشقي كه اشكي را نمي ديد

نگاهش خسته و بي رعد و بي برق

لبانش خنده كردن را نفهميد

نداي سوزناكي دم دم صبح

سكوت لحظه ها را در نورديد

" سحر برخيز محسن بي قرار است

نداي عشق تو غمگين و تار است "

به ناگه غصه و غم رخت بر بست

سحر از گونه هايش اشك لغزيد

دوباره خنده مهمان لبش شد

دگر شبنم نگاهش را نبوسيد

خنجر چشمان محسن بي مهابا

دل خونين و بي تابش خراشيد

 دگر عاشق شدند آن دو پرستو

 به لطف خالق شب تاب و خورشيد....

تو صداي بلبلائي توي لحظه ي جدائي

تو مث ي شاخه ي گل توي فصل آشنائي

من ي قلب تير خورده كه تو دستاي تو مرده

برگي افتاده و تنها به نسيمي سر سپرده

تو چشات رنگين كمونه نگاتم عاشق كشونه

سرخيه گلاي لاله پيشه لبهات پشيمونه

خنده هات چه مهربونه مث بوسه ي ي عاشق

روي گلبرگ شقايق واسه ديدن حقايق همه دلها شده لايق

نغمه هات چه دلنشينه مث رقص قاصدك ها

يا ترنم بهاري رو بال شاپرك ها

كه ميشينن روي گلها تو بهار آرزوها

بي درنگ بي مهابا عاشقا شدن هويدا

دستاتم برام حرارت توي فصل برگ ريزون

زيراشكاي خدامونچيك چيك قطره ي بارون

توي ناودون روي ايوون

رو پر پرنده هاموون كه چشاشون شده گريون

بوسه هات يكي يكي رو گونه هاي چپ و راستم مي ميره

جنگل وجودم آتيش مي گيره

 رهائي خيلي ديره

آتيش و سياهيا با اونهمه سوختگيا به اين زودي ها نميره

تو بگو دوست دارم تا ي بهونه بيارم

شبا كه تا صبح بيدارم سر رو شونه هات بزارم

يا گلاي باغمونو واسه ي موهات بيارم                                             

        ای گل افشونه ديارم

تو خزونه خستگي هات نمي خوام ديگه ببارم

واسه بوسيدن يارم گل عاشقي ميارم.....!!!

از راه دور تو را ميپرستم اي قبلۀ اميد من

از راه دور به تو عشق مي ورزم تا ديگر اين فاصله ها را احساس نكني

از راه دور درد دلهاي خودم را به تو ميگويم و تو را در آغوش محبت هاي

خودم مي فشارم

آري از همين راه دور ميتوان دست در دستانم بگذاري و با هم قدم بزنيم

و به خواب عاشقي ميروم تا اين رويا برايم زنده شود

اين فاصله ها را با محبت و عشقم از بين ميبرم و كاري ميكنم كه هميشه احساس

نه دوست ندارم

تورا دوست ندارم، نه دوست ندارم

اما هنگامي كه نيستي غمگينم

و به آسمان آبي بالا سرت و اختراني كه تورا ميبينن رشك ميبرم

تورا دوست ندارم، اما نميدانم چرا!!

آنچه ميكني در نظرم بي همتا جلو ميكند

بارها در تنهايي از خودم پرسيدم

چرا آنهايي كه دوستشان دارم بيشتر شبيه تو نيستن؟؟؟

 تورا دوست ندارم

اما هنگامي كه نيستي از هر صدايي بيزارم

حتي اگر صداي آنهايي باشد كه دوستشان دارم

زيراصداي آنها طنين آهنگين صدا يت را در گوشم ميشكنند

آه ميدانم دوست ندارم

اما افسوس ديگران دل ساده ام را كمتر باور دارن

و چه بسا به هنگام گذر ميبينم كه بر من ميخندن

زيرا آشكارا مينگرند، نگاهم به دنبال توست

من بعد از این به هیچکس عاشق نمیشوم

اینگونه پشت هیچکسی دق نمیشوم

در انتظار نامه و آواز آشنا

با مرگ و گریه، باز موافق نمیشوم

باور به دختران دیژیتال نمیکنم

اندر سراب، هیچگه قایق نمیشوم

همراه  سیم  داغ، به انترنت مراد

 دیوانه وار بی خودی شائق نمیشوم

با دلفریبهای عروسان سایبری

پویا، فرید و بابا و امق نمیشوم

دنیا و مهره مست ز آواز ظاهرند

چون مزه دار عاشق لایق نمیشوم

 در بزم های  مستی و چت های عاشقی

یک لقمه ای نصیب منافق نمیشوم

مثل  عقاب شهر که پر کنده گمشده

بهزادوار مست حدایق نمیشوم

دلسرد وار مومن عشق با هزار غم

دربرف زار مست شقایق نمیشوم

باسوره های نازدل که وداع کنم؟

در نشر نور زینت و مشفق نمیشوم

مثل صبا دوا نکنم روح  سایبری

بر صعب  درد پالتکی فایق نمیشوم

جانان وار مست به صحرای ریگزار

در نا امیدی حرف خلایق نمیشوم

لیما وار راه گریزم نشان دهید

خیبر صفت خیال وثایق نمیشوم

با ناله های باور  زیبا وشعر سبز

 تا زنده ام اسیر  دقایق نمیشوم

من عاشق همیشه ای  جسم و لبان گرم

با نقد زنده، نسیه را شائق نمیشوم

دیگر به عشق، جز تو ای عشق نامراد

درزندگی به هیجکس عا شق نمیشوم

در فصل سخت کشتن دل با سلاح دل

پرپر چو برگهای شقایق نمیشوم

بگذار با زبان شما گفتگو کنم

من زیر بار حرف خلایق نمیشوم

زندگی شاید

یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد

زندگی شاید طفلی است که از مدرسه برمی گردد

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناک دو همآغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد

که کلاه از سر بر می دارد

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید (( صبح به خیر))

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد

و در این حسی است

که من آنرا به ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازه یک تنهائیست

دل من

که به اندازه یک عشقست

به بهانه های سادة خوشبختی خود مینگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

به نهالی که تو در باغچة خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری

که به اندازه یک پنجره می خواند

آه...

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من،

آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدائی جان دادن که به من میگوید:

((دستهایت را

دوست میدارم))

دستهایم را در باغچه میکارم

سبز خواهم شد، میدانم، میدانم، میدانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم

تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم میآویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب میچسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند، هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی میاندیشند که یک شب او را

باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آنرا

از محله های کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

و بدینسانست

که کسی میمیرد

و کسی میماند

                   ×××

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودال میریزد،  

                                          مرواریدی صید نخواهد کرد.

من

پری گوچک غمگینی را

میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نیلبک چوبین

مینوازد آرام، آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یک بوسه میمیرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد...!

قسم به گل ، به عاشقي

لايــــــق عشـــق تو منم

تــــــــوي گلستــــون وفا

تو ياسي مــــن خاک ترم

تو واژه ســــلام عشـــق

عسل تـــــــرين ترانه اي

واسه نفس کشيدن هام

تـــــو بهتــرين بهــانه اي

با تـــو، تــــو اوج آسمون

بي تـــو اسيـــر قفسـم

قسم به گريه هاي شب

فقط تـــــويي هم نفسم

قسـم به عطر گل سرخ

با تـــــو وفادار مي مونم

هميشه خوب من تويي!

يه عمـره اينو مي دونم

بچه ها اسمه من سجاده متولد:۲/۳/۱۳۷۳هستم یعنی به عبارتی الان ۱۵ سالمه

مدرسه ی شهید چمران درس میخونم و تو خیابونه آزادی میشینیم...............!

‍‍{{تو اين مطلب اگه نظر ندي كلامون ميره تو هم ها‍‍}}

{{ ای که دور از منو در قلبه منی دوست دارم که بدانی همه دنیای منی}}

{{ نظر یادت نره}}

پنجاه راه بازی با اعصاب دیگران

 خيلي سخته كه دلي روبا نگات دزديده باشي وسط راه اما ازعشق،يه كمي ترسيده باشي خيلي سخته كه بدونه واسه چيزي نگراني ازخودت مي پرسي يعني،ميشه اون بره زماني؟ خيلي سخته توي پاييزباغريبي آشنا شي اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جداشي خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه بعد به اون بگي كه چشمات نمي خواد اونو ببينه خيلي سخته كه ببيني كسي عاشقيش دروغه چقدر از گريه اون شب،چشم تو سرش شلوغه خيلي سخته واسه اون بشكنه يه روز غرورت ...

میبخشمت بخاطرترانه های صادقم

بخاطرسخاوت قلب همیشه عاشقم

میبخشمت بخاطرتویی که خیلی بدشدی

پیش توگریه کردمُ رفتی نموندی کم شدی

میبخشمت اگه نشد یه روزی مال من باشی

ولی بازم ازت میخوام گاهی بیاد من باشی

میبخشمت اگه که من خوب میدونم دلت میخواست

چشمای توراضی بودن ولی غرورتونخواست

می بخشمت عزیزم            می بخشمت عزیزم

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:26 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:25 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:23 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:19 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:17 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:15 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:11 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:8 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:5 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 2:3 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 1:59 توسط سجاد |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 1:58 توسط سجاد |

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت 17:33 توسط سجاد |

(در ادامه مطلب)